My story

Ik werkte als juf op een school. Zodra ik de school binnenstapte, voelde ik alsof ik buiten mezelf trad.
Ik gaf alles voor mijn leerlingen en verloor mezelf onderweg.

Ik worstelde met de snelheid van de maatschappij, het gevoel dat ik altijd moest presteren, moest rennen, moest voldoen.
Het duurde vijf lange jaren, waarin ik mezelf steeds opnieuw voorbijliep, in de hoop het eindelijk goed te doen.

’s Ochtends werd ik wakker met een bonzend hart en een beklemmend gevoel in mijn borst.
Ik wist dat er weer dertig pubers op me wachtten, en ik wilde het goed doen voor hen, voor mijn collega’s, voor iedereen. Behalve voor mezelf.

Ik zat in de auto al met angst dat ik weer extra zou moeten invallen, omdat collega’s ziek waren of uitvielen.
De tranen sprongen me spontaan in de ogen wanneer dat ook daadwerkelijk gebeurde. Mijn hart bonste.
Ik stapte de school binnen en dissocieerde letterlijk, ik stapte uit mijn lijf, om eigenlijk niet meer te hoeven voelen.

In mijn onderrug en heupen zat een constante, zeurende pijn.
Soms trok het door naar mijn liezen, alsof mijn lichaam me probeerde vast te zetten, me letterlijk tegenhield om nog verder over mijn grenzen te gaan.
Toen begreep ik dat niet. Nu weet ik: dat zijn de plekken waar mijn lichaam fluistert wanneer ik terugval in oude patronen.

Ik liep soms een andere route door school, om bepaalde mensen niet tegen te hoeven komen.
Bang voor hun oordeel. Bang dat ze iets zouden zeggen als ik eerder naar huis ging.
Ik voelde me zwak.
Ik dacht dat er echt iets mis met mij was.
Dat ik anders was. Te gevoelig. Een last.
’s Avonds kwam alles eruit, de spanning, de tranen, de onrust.
Ik lag wakker, mijn ademhaling hoog, mijn hart te snel.
Soms dacht ik: als ik nu niet stop, dan breek ik echt.
 
Het ergste moment was toen ik letterlijk niets meer kon.
Mijn lichaam deed niet meer wat ik wilde. De pijn in mijn rug en heupen was ondraaglijk.
En toch voelde ik me schuldig, alsof ik had gefaald. Alsof ik niet sterk genoeg was.
Ik probeerde alles: dokters, fysiotherapie, psychologen, homeopaten.
Ik wilde mezelf repareren.
Maar niets werkte, omdat ik bleef proberen het van buitenaf te fixen.
Ik bleef zoeken naar iets dat ik alleen vanbinnen kon vinden.

Totdat ik yoga ontdekte.
In het begin was het ook gewoon “iets wat ik probeerde”.
Maar tijdens mijn yogaopleiding gebeurde er iets, ik durfde eindelijk stil te zijn.
Ik voelde mijn adem zakken, mijn hart vertragen.
Ik voelde verdriet, opluchting, ruimte.
Ik realiseerde me dat ik mezelf al die jaren had verlaten.
Dat ik steeds had geprobeerd te passen in een wereld die nooit bij mij paste.
Dat mijn lichaam me niet in de steek had gelaten, het had me gered.
Ik hoefde niet langer te vechten, niet harder te werken om waardering te verdienen.
Ik mocht zachter worden. Langzamer. Eerlijker.
En dat veranderde alles.

Ik stapte uit het onderwijs en begon mijn eigen pad.
Niet vanuit falen, maar vanuit zelfliefde.
Daaruit is Yoga Mood geboren, uit mijn verlangen om anderen te laten voelen dat hun lichaam niet het probleem is, maar het kompas terug naar rust, verbinding en heelheid.